Utrzymanie odpowiedniego balansu: druk sitodrukowy i hartowanie szkła
Tu pojawiają się trudności przy łączeniu druku sitodrukowego z procesem hartowania – w istocie musisz walczyć z prawami fizyki. Potrzebna jest odpowiednia ilość ciepła, aby tusz przylegał do powierzchni szkła i aby wyeliminować wewnętrzne napięcia w tym materiale. Ale jeśli nadmiernie zwiększysz temperaturę? Tusz może zacząć się rozlewać, a szkło może się wykrzywić. To jak chodzenie po linie. Radzimy sobie z tym poprzez precyzyjne ustawienie lamp o krótkich falach podczerwieni w urządzeniach do hartowania szkła.
Gra z temperaturą
Aby uniknąć zamazania wzorów, nie można po prostu nagrzewać całego pomieszczenia. Używamy lamp o wysokiej gęstości mocy, które oddziałują bezpośrednio na powierzchnię szkła, nie nagrzewając jednocześnie powietrza wokół niego. Zwykle korzystamy z kwarcowych rur o dużej mocy. Poprzez dostosowanie mocy i napięcia uzyskujemy taką temperaturę, przy której tusz doskonale wysycha. Jeśli gęstość mocy jest zbyt niska, szkło pozostaje w stanie przejściowym zbyt długo. Wtedy właśnie pojawiają się te irytujące, zamazane wzory.
Wybór odpowiednich elementów
Korzystamy z kwarcowych rur wypełnionych halogenem. Dlaczego? Ponieważ temperatura koloru pozostaje stała. W przypadku szkła drukowanego sitodrukowo, krótkofalowa podczerwień jest najlepszym rozwiązaniem – szybko przenika przez powierzchnię szkła. Używamy również rur pokrytych specjalnym materiałem, który pomaga kierować ciepło w prawidłnym kierunku. Chcesz, aby energia trafiała bezpośrednio na szkło, a nie tracona była na nagrzewanie wnętrza urządzenia.
Kolejna porada: używaj standardowych złącz, takich jak R7s czy Sk15. To znacznie ułatwia pracę. Gdy rura w końcu się wyczerpie, można ją szybko wymienić, zamiast szukać jakiejś specjalnej, dostępnej tylko na zamówienie części.
Kompromis
Może się wydawać, że wystarczy zwiększyć temperaturę, aby przyspieszyć proces produkcji. Więcej kilowatów oznacza szybszą produkcję, prawda?
Nie do końca. Jest tu pewien problem. Jeśli wprowadzimy zbyt dużo energii na małej powierzchni, powstaną „gorące punkty”. To właśnie wtedy wszystko idzie nie tak. Może dojść do lokalnych awarii podczas hartowania lub do powstania niepożądanych efektów na powierzchni szkła – co wygląda naprawdę fatalnie.
Chodzi tu o odpowiedni balans. Musisz dostosować moc lampy do prędkości transportu szkła oraz do przepływu powietrza w strefie chłodzenia. Tylko w ten sposób uzyskasz szkło wystarczająco odporne, aby przeszło testy bezpieczeństwa, a jednocześnie zachować ostre wzory na powierzchni szkła.